عارفان آمدند و ستایش خداوند ساختن. بندگان بت پرست خداوند در انتها ستایشش کردن.برادران و خواهران دگر ادیان الهی هم به گونه ای پرورگارشان و ستایش کردند اما ....اما بندگان عاشق چگونه پروردگارشان رو ستایش کنند؟عقل و دل عاشقان به کدام سو کشیده که این چنین پایه های ایمانشان سست گشته؟!
این سخنان و پرسش ها را کسانی بیان می کنند که :
عاشق نگشتند.
در زندگی مشترکشان موفق نبودند.
ولی پاسخ من به این افراد که زندگی را بر کام جوانان تلخ ساختند.
عاشقان چه مرد چه زن خدایانی از اعماق زیبایی و پاکی و عشق ساختند و آن را می ستانند. این خدایان همه بندگان آن خدای ابدیند که آفریننده عشق است. از طرفی این آتش عشق را پروردگار بر جان زمینیان نهاد تا یکدیگر را کامل سازند. مگر پیامبر گرامی اسلام حضرت محمد (ص) نفرمود: هر کس مزدوج نشود دین بر او کامل نخواهد شد.
ترس از ازدواج به خاطر مسائل مادی هم اشتباهی نابخشودنیست زیرا نیروهایی در فکر و بازوان تو نهفته است که می تواند زندیگیت را تا ابدیت تأمین سازد به شرطی که خودت مایل به استفاده از این توانایی ها باشی.
*هرگز رویای سپید عاشقی از یادم نخواهد رفت*
